Μόλις ήρθα !

Νονά του blog μου θα γινόμουνα
κι έψαχνα όνομα να του βρω.
Δεν το κούραζα όμως,
αλήθεια λέω, καθόλου το μυαλό.

Ώσπου το κλάμα ενός γέρου στην Τ.V.
μούδωσε λύση που μου φάνταξε καλή.

Έκλαιγε ο γέρος και τ αναφιλητά του,
ηχούσαν λεκτικά,
σαν νάλεγαν «Κι άλλα! Κι άλλα!»

Κι όταν το κλάμα έπαψε
και διάβρωσε τον λόγο του ο καθαρός αέρας,
τότε μόλις κατάλαβα
τί εννοούσε της κόρης ο πατέρας.

«Θα γεννήσεις με καισαρική»
μιά μέρα πριν στην κόρη του,
είχε πει ο μαιευτήρας.

Χρήματα τους ζήτησε
πριν μπει στο χειρουργείο,
χρήμα στο χέρι τούβαλαν,
«Να πάει καλά, Χριστέ, το χειρουργείο!».

Και ο γιατρός δεν έμπαινε
την γέννα για ν αρχίσει,
μα «κι άλλα, κι άλλα!» στον «πλειοδότη» έλεγε,
την «προσφορά» κι άλλο να συνεχίσει.

Και θα μπορούσα για τους άπληστους,
άπληστα λόγια να σας πω και να σας γράψω.
Όμως σήμερα του blog μου είναι η βάφτιση
και δεν θέλω να σας κουράσω.

Κι όσο για την «φουσκάλα του καφέ»
σχέση καμιά δεν έχει.
Μήπως όμως και τ όνομα
με το επώνυμο μας έχει;

Διάλεξα απλά σαν σήμα
την αγαπημένη μου
τούτη φωτογραφία.
Που δείχνει έναν καφέ
κατάματα να με κοιτάει.

Κι αναρωτιέμαι,
σαν φίλος μου που είναι καλός
…να τον λυπηθώ, να μην τον πιω,
μήπως και με παρακαλάει;

Στριμώχνομαι από σήμερα κι εγώ, ανάμεσα σας χιλιάδες, εκατομμύρια άγνωστοι μου bloggers.
Nα λέω αυτά που σκέπτομαι, να βγαίνουν έξω μου να ξεθυμαίνουν. Να χαλαρώνω τότε εγώ, να βρίσκω ηρεμία. Να φουντώνω, να πνίγομαι ξανά, και να τα βγάζω, να σας τα αραδιάζω πάλι.
Παρακαλώ δεχτείτε με λοιπόν έτσι… όπως στην επαρχία!
Χαμόγελο και «καλημέρα»
στον καινούργιο γείτονα,
πρόσκληση και για καφέ,
από την πρώτη κιόλας μέρα.

Έναν καφέ όπως αυτός εδώ,
να με κοιτά με τις ματάρες του απορημένος.
Και πιθανόν μ ένα βαθύ χασμουρητό
… «Να κι άλλη μιά ακόμα του συρμού!»
να τον ακούσω κάποτε να πει βαριεστημένος!