Γιατί;

Γιατί όταν βγαίνουμε φωτογραφία αγκαλιαζόμαστε πάντα, ενώ τις άλλες μέρες όχι;

Γιατί όταν κάνει ψόφο, λέμε «ζέστη σήμερα έ; Κάψωσα!» και περιμένουμε ο άλλος να το εκτιμήσει κι απ το γέλιο να λιποθυμήσει;

Γιατί όταν φτερνιζόμαστε του δίνουμε και καταλαβαίνει κι όλους τους όποιους άλλους ήχους μας τους καταπνίγουμε; Μήπως γιατί το ψέκασμα εκτιμάται περισσότερο;

Γιατί εξακολουθούμε να λέμε «παρντόν» και «μαντάμ»; Ακόμα θα τους έχουμε «περί πολλού» τους άλλους Ευρωπαίους; Πότε θα τις κόψουμε αυτές κι άλλες παρόμοιες μ…..ς;

Γιατί φτύνουμε «σιχτίρια» όταν βρίζουμε και μπερδεύει και η γλώσσα μας; Γιατί δεν βρίσκουμε άλλες λέξεις με φωνήεντα ηχηρά, να φωνάζουν δυνατά;

Γιατί όλοι οι άλλοι είναι βλάκες;

Γιατί μόνο ΕΓΩ είμαι η έξυπνη;

Γιατί συμπτωματικά το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε σένα; Και σε σένα; Και σε σένα;

Γιατί πολλοί δικαστές απευθυνόμενοι στον κατηγορούμενο, του μιλάνε πάντα στον ενικό; Είναι «απόβρασμα» εκ προοιμίου;

Γιατί μιλάμε πάντα σον πληθυντικό όταν κ…γλείφουμε;

Γιατί είμαστε άπρεποι, αυταρχικοί και τσαμπουκάδες στους αδύναμους και σούζα σ αυτούς που φοβόμαστε, και καθόλου δεν τους εκτιμάμε; Γιατί δεν ντρεπόμαστε γι αυτό;

Γιατί προσποιούμαστε πως είμαστε άλλοι απ αυτούς που είμαστε και το χειρότερο, γιατί διαλέγουμε «κοστουμιά» στους άλλους αρεστή κι όχι αυτήν που στ αλήθεια μας αρέσει να φοράμε;

Γιατί όταν ταξιδεύουμε με το αεροπλάνο, μας αρέσει να λέμε «πετάω», ενώ με το αυτοκίνητο δεν λέμε «οδεύω» ή με το πλοίο «σαλπάρω»;

Γιατί και από πότε το κινητό μας έγινε φιλόμουσο και ξέρει όλα τα τραγούδια «απέξω κι ανακατωτά»;

Γιατί οι γυναίκες παίρνουμε πάντα ένα μικρότερο νούμερο παπούτσι και οι άντρες τρία μεγαλύτερα;

Γιατί οι άντρες οπουδήποτε στις πόλεις και στην ύπαιθρο…διαβάζουν ταμπέλες «W.C.» και κάνουν άμεση χρήση τους, κι εμείς οι γυναίκες δεν τις βλέπουμε ποτέ κι όλο κοντεύουμε να τα κάνουμε απάνω μας;

Γιατί ντρεπόμαστε να γελάσουμε δυνατά, με την ψυχή μας, πρώτοι εμείς ή μόνο εμείς και περιμένουμε να γελάσει πρώτος κάποιος άλλος; Έχει χρονοδιάγραμμα το γέλιο; Ξερατό θα βγει έτσι και καθυστερήσει!

Γιατί ποτέ δεν χτυπάμε πρώτοι παλαμάκια; Μπαίνοντας στις αίθουσες θεάματος παίρνουμε χαρτάκι με σειρά προτεραιότητας για το παλαμάκι;

Εμένα γιατί μου πέφτει πάντα το νούμερο «1»;

Γιατί όταν τελειώνουν οι μεγάλες γιορτές νοιώθουμε μεγάλη ανακούφιση; Το ίδιο όπως με τις δυσκολίες και τα προβλήματα; Έχουν τετραγωνική ρίζα οι φιέστες;

Γιατί όσο πιο πολύ λαίμαργοι είμαστε τόσο πιο πολύ παχαίνουμε; Και γιατί αυτή η ρημάδα η επιστήμη δεν μας βεβαιώνει πως το πάχος είναι υγεία;

Γιατί λέμε «καλή σας όρεξη!» εκεί που δεν είμαστε καλεσμένοι, κι από μέσα μας «να σας κάτσει!»;

Γιατί εμείς λέμε «μας τάπανε!» κι από μέσα τους τα παιδιά με τα κάλαντα «που να σας πει ο παπάς στ αυτί!»;

Γιατί ρωτάμε στη θάλασσα «πατώνεις;»; Για να μετρήσουμε το θάρρος ή το μπόι του άλλου;

Γιατί τρελαινόμαστε για το «σπιτικό» και το «χειροποίητο» και τ ακριβοπληρώνουμε και τα δύο; Εμείς σπίτι δεν έχουμε; Χέρια; Ούτε;

Γιατί οι «ξερόλες» δύο πράγματα μόνο αγνοούν; Ότι γίνονται ανιαροί κι ότι δεν ξέρουνε την τύφλα τους;

Γιατί υποκρινόμαστε πως δεν είμαστε υποκριτές;

Γιατί δεν εκτιμάμε τους σεμνούς και ντρεπόμαστε να τους κάνουμε παρέα;

Γιατί μας αρέσει να βγαίνουμε με τους φανφαρόνους πιστεύοντας πως ανεβαίνει το κοινωνικό μας προφίλ; Γιατί ώρες-ώρες δεν είμαστε καθόλου, μα καθόλου με τα καλά μας;

Γιατί εγώ που διανύω την πέμπτη μου δεκαετία, δεν μπορώ να λέγομαι «Ρουβίτσα» ή έστω «Μητροπανίτσα»;

Γιατί το ΚΑΘΕΝΑ απ όλα τα «γιατί;» με άπειρα «διότι!» μπορεί να απαντηθεί;

Γιατί άπειρες είναι και οι εκδοχές, οι σκέψεις και οι συλλογισμοί των συνανθρώπων μας στη γη!!