Άνθρωπος βαρύς

Τσο, τσο, τσο! Όχι! Όχι αυτό που λέμε υπέρβαρος. Με περίσσια κιλά, έτοιμος ν αρραβωνιάσει το στομάχι του…επίσημα με «δαχτυλίδι». Για λόγους υγείας. Νο! Το άλλο. Αυτό που λέμε «αυτός ο άνθρωπος ζυγίζει πάρα πολύ!». Μετράει. Ανοίγει το στόμα του και συ χαζεύεις. Τις ιδέες του, τη σκέψη του, τις γνώσεις του, το ήθος του, το ποιόν του, τη σπιρτάδα του. Αυτό ρε παιδάκι μου εννοώ.

Έναν τέτοιον γνώρισα σήμερα. Και για νάμαι ακριβέστερη, έναν «πολλά υποσχόμενο βαρύ άνθρωπο». Και για να είμαι ακόμα πιο πιστή στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος αυτός προς το παρόν είναι βαρύς …στα κιλά του. Προς το παρόν. Γιατί η μικρή Αριάδνη, παρά τους πρώτους εφτά της μήνες, είναι υπέρβαρη. Έτσι μου φάνηκε εμένα. Αν και η λαχτάρα μου να την κρατήσω στα χέρια ήταν μεγάλη, δυσκολεύτηκα και λίγα λεπτά μετά την παρέδωσα στους φυσικούς της γονείς. Μια πρώιμη τενοντίτιδα μου φάνηκε πως «τακ-τακ» χτύπησε τον καρπό μου. Την περιεργάστηκα μετά με τρόπο, και βεβαιώθηκα πως δεν είχε πρόωρη ανάπτυξη στήθους. Σίγουρο αυτό. Ούτε αυτό που λέμε «ο σωματότυπος» της, μου φάνηκε ανάλογος με τα κιλά της. Ήταν σχεδόν σε όλα ένα φυσιολογικότατο και συμπαθέστατο μωρό. Και λέω «σχεδόν» γιατί αυτό το μικρό ανθρωπάκι με κοίταζε σαν άνθρωπος μεγάλος. Με παρατηρούσε, με περιεργαζόταν με μεγάλη σοβαρότητα. Ήθελε το βιογραφικό μου να το φτιάξει μόνη της, όχι να της το…υποβάλω στολισμένο όπως θατόθελα εγώ. Α, πα, πα! Ούτε κουβέντα! Αισθανόμουν άβολα μαζί της. Μπέρδευα χέρια και πόδια μη ξέροντας προς τα πού και πώς να τα κινήσω, σε ποια θέση να τα κρύψω. Με παρατηρούσε με τα μάτια της πάνω μου στυλωμένα. Καρφωμένα. Δεν ήξερα απ το «πλούσιο ελληνικό λεξιλόγιο» ποιες λέξεις να διαλέξω, για ν ανεβώ ψηλά στην εκτίμηση της. Αυτή βέβαια δεν ψελλίζει καμία απολύτως, μα είμαι σίγουρη πως ό,τι λέγαμε, το καταλάβαινε και μάλιστα…βαθμολογούσε! Ναι, έτσι μ έκανε να αισθάνομαι σας λέω. Ώσπου κάποια στιγμή η μαμά της σηκώθηκε προς την τουαλέτα. Δεν διαπίστωσα αν είχε πράγματι αυτή την ανάγκη. Ή την άλλη. …Να γλιτώσει για λίγο απ την βαριά προσωπικότητα της κόρης της. Να ξεκουραστεί, να χαλαρώσει. Δεν ξέρω. Εκείνο που ξέρω όμως, είναι πως αυτό το βαρύ μωρό αποκλείεται να μην γίνει «ένας βαρύς άνθρωπος» όταν θα μεγαλώσει. Αν κάποτε την συναντήσετε, αν έχετε την τύχη, θα το διαπιστώσετε και μόνοι σας. Έχει όλες τις προδιαγραφές, πιστέψτε με!

Α! Δεν σας είπα και το πιο σπουδαίο. Για μένα δηλαδή το πιο σημαντικό. Μόλις απομακρύνθηκε η μαμά της, η μικρή έβαλε τα κλάματα. Τσίριξε.

Και τότε μόνο, όταν είδα πως είναι ένα μωρό σαν όλα τα άλλα, τότε μόνο, άφησα τα χέρια μου να κάνουν ό,τι θέλουν, τα πόδια μου να ξεμουδιάσουν και το στόμα μου να λέει αρλούμπες και πολύ, μα πολύ να φχαριστιέται!