« Γάμα »

Το «γάμα» είν ένα γράμμα που από μόνο του σου ανοίγει μπροστά σου 49 ολόλευκες σελίδες για να τις γεμίσεις με τις δικές του χάρες. Την τελευταία την 50, την κρατάει για να γράψει τον επίλογο αυτό το ίδιο. Το δικαιούται εξ άλλου.

Εγώ όμως δεν θ ασχοληθώ τόσο πολύ μαζί του, ούτε και μ αυτό το ρήμα βεβαίως. Κόσμιαααα!

Θα αναφερθώ σε δύο λέξεις μόνο, που αρχίζουν από «γ» και παρουσιάζουν ένα κάποιο ενδιαφέρον. Και κυρίως ένα κοινό μεταξύ τους σημείο. Θα μιλήσω για τις Γάτες και τις Γριές. Αμφότερες μου προκαλούν αμφίρροπα και διχασμένα συναισθήματα.

Τις γριές άλλοτε τις συμπονώ και με συγκινεί η θέα τους, ή η όποια ιστορία των αμέτρητων χρόνων ζωής τους κι άλλοτε μου γίνονται ανυπόφορες με τις γρουσουζιές, την καχυποψία και τις εμμονές τους. Μερικά δε απ αυτά τα χαρισματικά προσόντα τα βλέπω να κατευθύνονται προς τα πάνω μου και κάτι μου λέει πως θα μου ζητήσουν και συγκατοίκηση! Θάχω τη δύναμη να τ αρνηθώ που είμαι και φιλεύσπλαχνη; Δειλά αναρωτιέμαι.

Οι Γάτες πάλι, με συγκινούν λιγότερο απ τις γριές. Όταν είναι πολύ άσχημες, ας πούμε. Το μαύρο τους το χάλι δηλαδή. Όταν είναι ανήμπορες. Όταν μετά από μια σπιτίσια καλοπέραση έχουν πεταχτεί πίσω ξανά στο δρόμο. Όταν κάποια τους που μου είναι άγνωστη και της είμαι επίσης εντελώς άγνωστη κι εγώ, περπατάει μαζί μου από πίσω μου, μέχρι που η κάθε μια μας να βαρεθεί τη συνοδεία της άλλης. Αυτό που με τίποτα όμως «δεν πάω», είναι το βλέμμα τους. Αυτό το σχιστό γατίσιο μάτι τους. Χρόνια τώρα, προσπαθώ ν ανακαλύψω ένα εκπορευόμενο συναίσθημα, μία καλοσύνη, μία ζεστασιά (πού βρίσκομαι η αφελής, στη φάτνη;), ή έστω μία χαρωπή διάθεση. Εκπομπή μηδέν. Αντίθετα διακρίνω μία κακία. Νάμαι επηρεασμένη από μας, που όταν δεν χωνεύουμε κάποιον τον κοιτάμε με μισόκλειστο, χαραμάδα μάτι; Μπορεί. Μπορεί εγώ δηλαδή να φταίω και να είμαι ανίκανη ν αντιληφθώ τα μηνύματα τους. Αυτά τα τελευταία, για να μην τα χαλάσω με τους εκλεκτούς προσωπικούς μου φίλους που όλοι τους είναι φιλόζωοι, από ακραίοι μέχρι και εντελώς κανονικοί!

Όσον αφορά δε το «κοινό σημείο» που σας έταξα μεταξύ γατών και γριών… είναι η διάβαση. Όχι του εντέρου καλέ!

Τις έχετε δει και τις δύο, ΠΩΣ περνάνε το δρόμο; ΠΩΣ τον διασχίζουν για να περάσουν απέναντι; Πώς εμείς που δεν είμαστε ούτε τόνα ούτε τ άλλο, περιμένουμε το πράσινο φανάρι για να περάσουμε με ασφάλεια; Έτσι ακριβώς οι δύο προηγούμενες κατηγορίες πλασμάτων, περιμένουν να δουν στα τρία μέτρα το διερχόμενο αυτοκίνητο και τότε ακριβώς, ακαριαία, αποφασίζουν ν αλλάξουν πεζοδρόμιο. Με πλήρη ασφάλεια πιστεύουν τότε και αυτές! Τα αποτελέσματα τάχετε δει «ιδίοις όμμασι». Και μην ακούτε τους σούπερ ζωόφιλους που λένε πως επίτηδες σκοτώνουν οι οδηγοί τις γάτες! Ούτε να τις δουν δεν προφταίνουν οι οδηγοί. Ούτε και τις γριές. Αυτές είναι μεν εμφανέστερες και λόγω διαστάσεων και γιατί στερούνται ουράς, αλλά πού να το βάλει ο νους τους, πως η γριά που τη βλέπουν από μακριά να περιμένει στην άκρη καρτερικά, μπροστά τους θα τιναχτεί και θα σκορπίσει θρήνο κι όλεθρο απρόσμενα και ξαφνικά!

«Πάρ τ αυγά και κούρευτα!» δηλαδή.

…«Γάμα» τα δηλαδή!