ΓΑΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΟΣΚΑΛΟ

Tης Μαιρούλας ούτε η ιστορία της άρεσε, ούτε και ο γαμπρός. Ο συνδυασμός δε, την πέθαινε. Την αγχώνη χίλιες φορές θα την προτιμούσε.

Οι δύο οικογένειες είχαν φιλικές σχέσεις, τα παιδιά τους πήγαιναν μαζί σχολείο, έμεναν στην ίδια γειτονιά, υπήρχε μεγάλη εκτίμηση μεταξύ τους, κι όταν η μία μετώκησε στην Αθήνα, όχι μόνο αυτή που έμεινε πίσω λυπήθηκε, αλλά και η μετανάστρια τετράδα, ζορίστηκε πολύ στον αποχωρισμό. Επικοινωνούσαν με αλληλογραφία, κι ευχητήριες κάρτες και έτσι η παραμείνασα πληροφορήθηκε την πρόοδο και τους γάμους των δύο Αθηναίων, πλέον, κοριτσιών. Χάρηκαν πολύ, οι από δω, και “κάτι έχουμε και για σας” μήνυσαν οι από κει.

Βάλθηκε η μάννα της Αθήνας, να αποκαταστήσει και τη μεγάλη κόρη της φίλης οικογένειας κι έστειλε ολιγόλογο μικρό καρτάκι, όπου με πλήρη ακρίβεια για την άφιξη του, πληροφορούσε τα προσόντα του γαμπρού.

“Πολύ καλό παιδί, αξιωματικός είναι, τον είχα μαθητή και τον ξέρω. Ό,τι πρέπει για τη Μαιρούλα σας! Χρυσή ζωή θα περάσει μαζί του, παίρνουνε και καλό μισθό αυτοί!”

Μία αναταραχή υπήρξε στο εδώ το σπιτικό, στην μικρή δεν είπαν τίποτα, “άσε να τον δούμε, και βλέπουμε” αλλά εκείνη αν και δεν κρυφάκουγε, μιά κουβέντα από δω, ένα ένστικτο απ την άλλη, “τόπιασε το υπονοούμενο”.

Ακριβώς την μέρα που έγραφε το μπιλιετάκι, ακριβώς με το συγκεκριμένο πλοίο, ακριβώς στην ώρα του,

χτύπησε το χτυπητήρι τους. “Εγώ θ ανοίξω, όχι εσύ καλλίτερα να κάθεσαι στον καναπέ κι εγώ να τον υποδεχτώ, όχι μάλλον από δω...” τους έφαγε κι ένα πεντάλεπτο να στήσουν το σκηνικό οι γονείς. Η Μαιρούλα μέσα, στο δωμάτιο της, έκανε πως διάβαζε.

“Περάααστε! Καλώς ήηηλθατε!” Αυτό μόνο άκουσε και μετά επειδή τα υπόλοιπα, ήταν πιο χαμηλόφωνα, ένδειξη πολιτισμένου περιβάλλοντος, δεν καταλάβαινε γρι, παρά μόνο τις επόμενες επτά λέξεις. “Μαιρούλααα! Έλα να δεις τον επισκέπτη μας!”

Αμήχανη εντελώς αυτή, τρακαρισμένη, βγήκε δειλά-δειλά και είπε ένα “χαίρετε” που μόλις ακούστηκε.

“Καλησπέρα σας, δεσποινίς μου” είπε ο, χωρίς στολή, αξιωματικός, πήρε αμέσως το βλέμμα του από πάνω της και συνέχισε με ζήλο κι ορμή την κουβέντα του, για τον Βενιζέλο. Τον θαύμαζε, τον ηρωποιούσε, ήθελε να του μοιάσει, ήξερε όλα όσα τον αφορούσαν, για τη ζωή του, για την πολιτική του, για τον τόπο που γεννήθηκε, για τις σπουδές του, για την ιδιωτική του ζωή, για τις τιμές του, για το ήθος του, για την ιδεολογία του, για τον θάνατο του.

Ένα τρίωρο τόφαγε, μεσ το παραλήρημα του αυτός, μεσ τη μούγκα τους οι άλλοι. Κάποια στιγμή κοίταξε το ρολόι του και “Ω, τί γρήγορα που πέρασε ή ώρα! Αχ! Κόντευα να το ξεχάσω!” είπε, σηκώθηκε, και βάζοντας το χέρι στην τσέπη έβγαλε ένα μικρό κουτί, που δεν έμοιαζε να έχει μέσα δαχτυλίδι, γιατί ήταν αρκετά πιο μεγάλο. Ένα μικρό κυβικό κουτάκι, που απέκλειε και τις πάστες και τα σοκολατάκια.

Έλυσε μόνος του κόμπους και κορδελλάκια, έλαμψε η μούρη του όλη και “Ιδού, λοιπόν ο Μπενιτζέλος μας! Ιδού το δώρον μου δια την υμετέραν οικογένειαν” ξεφώνησε, εις άπταιστον καθαρεύουσαν. Οι γονείς δεν πρόφτασαν να κοιταχτούν φευγαλαία, κοίταξαν την κόρη τους συγχρόνως με ανακούφιση, τον χιλιοευχαρίστησαν δηλώνοντας πως ήταν τιμή γι αυτούς, ένα τέτοιο δώρο, τον συνόδεψαν στην πόρτα, και κλείνοντας την πίσω του, ο μεν πατέρας έδωσε μία τύφλα, η σύζυγος του δε, είπε “Ντροπή, μωρέ τον άνθρωπο, πόσα να πιάνει, λες, το αγαλματάκι;”

Η κόρη μ ένα “ουφ!” γύρισε στο γραφειάκι της κι άρχισε να ζωγραφίζει πουλιά μ ανοιχτές φτερούγες να πετούν ψηλά σ έναν ηλιόλουστο γαλάζιο ουρανό.

“Κυρία Ευαγγελία μας, σας ευχαριστούμε για την τιμή που μας κάνατε. Συναποφασίσαμε, και σας ενημερώνουμε ότι μεταξύ των δύο, διαλέξαμε τον “κύριο Λευτέρη” για γαμπρό της κόρης μας. Είναι άνθρωπος ήσυχος, λιγομίλητος, δεν δείχνει να δημιουργεί προβλήματα, δεν τον βαριέσαι, και γόνος πολύ καλής οκογενείας. Ώσπου να μεγαλώσει κι άλλο η Μαίρη μας, εμείς τον τοποθετήσαμε στο τρίτο δεξιά ράφι της βιβλιοθήκης μας, εκεί ανάμεσα στα κοτσωμένα με τη “Μάχη της Κρήτης”. Φοράει τα γυαλιά του, άρα μπορεί να διαβάζει όποιο βιβλίο θέλει και να περάσει ο καιρός νεράκι χωρίς να το καταλάβει. Και πάλι τις θερμές μας ευχαριστείες!” έγραφε η απαντητική επιστολή και τελείωνε

με τον τόπο “Εν Ερμουπόλει ” και τις υπογραφές τους, “Δημήτριος και Ούρσουλα Ζησίδου”

Αγνή Ζησίδου

Εν Ερμουπόλει, τη 21η Σεπτεμβρίου 2017